Jang maydonida o‘qlar bilan to‘lib yotgan odam o‘limni kutardi. Lekin o‘lim o‘rniga u keldi — uning Maryami. Ruh sifatida. Issiq qo‘li bilan. Va birgina so‘z bilan: «Turing». Endi u tirik o'limni kutmasdi. Lekin yuragi o‘sha o‘qlar ostida qolgan. Har nafasda Xotinini sog‘inadi. Har qadamda uning yo‘qligini his qiladi. Va biladi: eng og‘ir jarohat — tanadagi o‘qlar emas, SEVGAN odamining abadiy sukutidir. Bu — qasos haqida emas. Bu — urush haqida emas. Bu — bir erkakning o‘z muhabbatiga bo‘lgan sodiqligi va o‘qlar ostida ham o‘chmagan sevgisi haqida. O‘qlar Ostidagi Odam Firdavsiy