HikoyaAgar men qaytmasam...
Kasalxona yo‘lagi juda sokin edi.
Faqat devordagi soatning bir maromdagi tik-tak ovozi eshitilardi.
23:18.
Alin deraza yonida turardi.
Qo‘llari cho‘ntagida, nigohi esa qorong‘i shaharga qadalgan.
Bugun u yigirma bir yoshli oddiy yigit emasdi.
Bugun u o‘g‘il edi.
Otasiz qolgan oilaning katta farzandi.
Singlisining akasi.
Va og‘ir ahvolda yotgan onasining so‘nggi umidi.
Operatsiya ertalab bo‘lishi kerak edi.
Shifokorlar vaqtni aniq aytishgandi.
Ertalabgacha pul topilishi kerak.
Aks holda...
Alin ko‘zlarini yumdi.
Shifokorning bir necha soat oldin aytgan so‘zlari xayolida yana jarangladi:
“Operatsiyani kechiktirish mumkin emas.”
U mushtlarini siqdi.
— Men topaman...
Ovozini o‘zi ham zo‘rg‘a eshitdi.
— Qanday bo‘lmasin, topaman.
Orqasidan ovoz keldi.
— Alin.
U o‘girildi.
Kain yo‘lakning narigi chetida turardi.
Qo‘lida ikki stakan qahva bor edi.
— Ich.
Alin qahvaga qaramadi.
— Ichgim yo‘q.
Kain yoniga kelib, stakanlardan birini unga uzatdi.
— Bugun ertalabdan beri hech narsa yemading.
— Och emasman.
— Yolg‘on gapirma.
Alin indamadi.
Kain uning yonidagi stulga o'tirdi.
Bir necha soniya ikkalasi ham jim qoldi.
— Shifokor nima dedi? — so‘radi Kain nihoyat.
Alin derazadan ko‘z uzmadi.
— Operatsiya ertalab.
— Pul-chi?
Alinning jag‘i qattiq tortildi.
— Topaman.
— Qayerdan?
— Topaman, dedim.
Kain boshini egdi.
— Alin...
— Kain, iltimos.
— Yo‘q.
Alin unga qaradi.
Kainning ko‘zlari namlangan edi.
— Bu safar seni shunchaki kuzatib turmayman.
— Nima qilmoqchisan?
— Pul topamiz.
Alin achchiq kuldi.
— Biz?
— Ha. Biz.
— Sen qancha pul topa olasan?
Kain jim qoldi.
Bu savolga javobi yo‘q edi.
Alin sekin o‘rnidan turdi.
— Men ham bilmayman.
— Unda nega bunchalik xotirjamsan?
— Men xotirjam emasman.
Alinning ovozi titradi.
— Men qo‘rqyapman, Kain.
Kain unga tikildi.
Alin boshini egdi.
— Juda qo‘rqyapman.
Bu gap uning og‘zidan chiqqan zahoti yo‘lak yanada jim bo‘lib qolgandek tuyuldi.
— Onamni yo‘qotishdan qo‘rqyapman.
Kain asta o‘rnidan turdi.
— Alin...
— Men bolaligimdan beri onamning qo‘lini ushlab kelganman.
Uning ko‘zlariga yosh to‘ldi.
— U kasal bo‘lganimda tun bo‘yi yonimda o'tirardi. Isitmam chiqqanda peshonamga sochiq qo‘yardi. Men yiqilsam, birinchi bo‘lib u yugurib kelardi.
Alin chuqur nafas oldi.
— Endi esa u o‘sha xonada yotibdi... Men esa uning hayotini saqlab qolish uchun nima qilishni bilmayapman.
Kain ko‘zlarini yumdi.
— Boshqa yo‘l topamiz.
— Qaysi yo‘l?
— Biror narsa o‘ylaymiz.
— Vaqtimiz yo‘q.
— Kredit olamiz.
— Yetmaydi.
— Mashinangni sot.
Alin bir zum jim qoldi.
— Mashinani sotsam ham yetmaydi.
Kain uning yuziga qaradi.
Keyin birdan tushungandek bo‘ldi.
— Yo‘q.
Alin javob bermadi.
— Alin, yo‘q.
— Men hali hech narsa demadim.
— Lekin men nima o‘ylayotganingni bilaman.
Kain uning oldiga o'tdi.
— Sen poygaga chiqmoqchisan.
Jimlik.
Bu jimlik javobning o‘zi edi.
— Alin, iltimos...
— Men yutaman.
— U yerda odamlar o‘ladi!
— Men o‘lmayman.
— Buni qayerdan bilasan?!
Alin Kainning ko‘zlariga tikildi.
— Bilmayman.
Kainning nafasi ichiga tushib ketdi.
— Unda nega?
Alin sekin javob berdi:
— Chunki boshqa ilojim yo‘q.
— Bor!
— Qani?
Kain jim qoldi.
Alin unga yaqinlashdi.
— Menga boshqa yo‘l ko‘rsat, Kain.
— Men...
— Menga ertalabgacha kerak bo‘lgan pulni topib ber.
Kainning ko‘zlari yoshlanib ketdi.
— Qila olmayman.
Alin boshini egdi.
— Shuning uchun men qilaman.
---
Oradan bir necha daqiqa o'tdi.
Kain yo‘lakda yolg‘iz qoldi.
Alin esa onasining xonasiga kirgan edi.
U karavot yoniga o'tirdi.
Onasi uxlayotgandi.
Alin uning qo‘lini ushladi.
Juda sovuq.
— Oyijon...
Ayol ko‘zlarini sekin ochdi.
— Alin?
— Men shu yerdaman.
— Kech bo‘ldi. Uyga bor.
Alin jilmayishga urindi.
— Sizni tashlab qayerga boraman?
Onasi uning qo‘lini siqdi.
— Ertaga singlingni ishiga olib bor.
Alin boshini egdi.
— Xo‘p.
— Alisa hali yosh.
— Bilaman.
— Uni ehtiyot qil.
Alinning ko‘zlaridan yosh chiqib ketdi.
U yuzini burdi.
Onasi buni ko‘rmadi.
— Alin?
— Ha?
— Nega yig‘layapsan?
— Yig‘layotganim yo‘q.
Onasi zaif jilmaydi.
— Sen kichkinaligingda ham shunday derding.
Alin kulishga urindi.
Ammo uddalay olmadi.
U onasining qo‘lini lablariga bosdi.
— Men sizni yaxshi ko‘raman.
— Men ham seni, bolam.
Alin ko‘zlarini yumdi.
“Iltimos, meni kuting...”
Bu so‘zlarni ovoz chiqarib aytolmadi.
---
00:06.
Alin yana yo‘lakka chiqdi.
Kain hali ham o‘sha yerda edi.
Alin uning yoniga kelib, cho‘ntagidan buklangan oq konvert chiqardi.
— Kain.
— Nima bu?
Alin konvertni unga uzatdi.
Kain olmadi.
— Ol.
— Yo‘q.
— Kain.
— Bu nima?
Alin bir necha soniya jim turdi.
Keyin juda past ovozda:
— Lina uchun.
Kainning yuragi siqildi.
— Nega menga beryapsan?
— Chunki sen unga yetkazasan.
— O‘zing ber.
Alin ko‘zlarini olib qochdi.
— Balki...
U gapini tugata olmadi.
Kain uning yelkasidan ushladi.
— “Balki” nima?
Alin nihoyat unga qaradi.
Ko‘zlarida qo‘rquv bor edi.
— Agar men qaytmasam...
— To‘xta.
— Kain...
— Yo‘q. Bunday gapirma.
— Meni eshit.
— Men eshitishni xohlamayman!
Alin ovozini ko‘tarmadi.
— Agar men qaytmasam, buni Linaga ber.
Kain konvertga qaradi.
— Ichida nima bor?
— Unga aytishga ulgurmagan gaplarim.
— O‘zing aytasan.
— Umid qilaman.
— Yo‘q, Alin. Sen o‘zing aytasan.
Alin jilmaydi.
— Sen doim optimist bo‘larding.
Kainning ko‘zlaridan yosh dumaladi.
— Men seni yo‘qotishni istamayman.
Alin bir zum jim turdi.
So‘ng Kainni quchoqladi.
Bu quchoq odatdagidek qisqa emasdi.
Go‘yo ikkalasi ham uning oxirgi quchoq bo‘lishidan qo‘rqayotgandek.
— Agar men qaytmasam... — dedi Alin uning yelkasida turib. — Onam operatsiyadan chiqmaguncha Alisaga aytma.
Kain darhol boshini ko‘tardi.
— Nima?
— Iltimos.
— U sening singling!
— Bilaman.
— U seni kutadi!
— Bilaman...
Alinning ovozi sinib ketdi.
— Shuning uchun uni yana bir marta sindirishni xohlamayman.
Kain boshini chayqadi.
— Sen qaytasan.
Alin unga qarab jilmaydi.
— Ha.
— Va o‘sha maktubni o‘zing Linaga berasan.
— Ha.
— Va ertaga onang operatsiyadan chiqadi.
— Ha.
Kain uning yelkasiga urdi.
— Unda nega xayrlashayotgandek gapiryapsan?
Alin javob bermadi.
Bir necha soniyadan keyin:
— Chunki ba'zi yo‘llarga kirgan odam ularning oxiri qayerda ekanini bilmaydi.
Kain ko‘z yoshlarini artdi.
— Men sen bilan boraman.
— Yo‘q.
— Boraman.
— Kain, yo‘q.
— Agar sen o‘sha yo‘lga kirsang, men ham kiraman.
Alin boshini chayqadi.
— Agar ikkovimiz qaytmasak-chi?
Kain jim qoldi.
Alin uning qo‘liga konvertni mahkam tutqazdi.
— Shuni asra.
Kain konvertni oldi.
— Men seni kutaman.
Alin ortiga o‘girildi.
— Kut.
U bir necha qadam yurdi.
Keyin to‘xtadi.
Orqasiga qaramasdan:
— Kain...
— Ha?
— Agar men qaytmasam...
Kainning ko‘zlari yana yoshlanib ketdi.
— Nima?
Alin juda sekin dedi:
— Ularga ayt... men qo‘rqoq bo‘lganim uchun emas.
U bir lahza jim qoldi.
— Men ularni juda yaxshi ko‘rganim uchun ketganimni ayt.
Kain javob bera olmadi.
Alin esa tun bag‘riga chiqib ketdi.
Kain uning ortidan qarab turardi.
Qo‘lida esa Lina uchun yozilgan maktub bor edi.
U hali maktub ichida nima yozilganini bilmasdi
Va Alinning ertalabgacha qaytish-qaytmasligi endi faqat taqdirga bog‘liq edi.
