HikoyaO‘TMISHGA QAYTISH: Begubor bolalik va ilk orzular
Mening xarakterim, qat’iyatim va orzularim havoda paydo bo‘lib qolgani yo‘q. Bularning barchasi poytaxtning shinamgina, fayzli hovlisida kechgan bolaligimdan boshlangan edi.
Kichkinaligimdan boshqa tengdosh qizchalarga o‘xshamasdim. Qizlar qo‘g‘irchoq o‘ynab yurgan paytlarda, men onamning eski tibbiyot kitoblarini ochib, ulardagi suratlarni soatlab tomosha qilardim. Shuning bilan birga, kiyimlarimni g‘alati va o‘zgacha tarzda moslashtirib kiyishni yaxshi ko‘rardim. Onam tikuv mashinasida mato qirqayotganida, yonida o‘tirib qolgan mato parchalaridan o‘zimcha kiyimlar loyihalardim.
Bizning oilamiz katta va boy emasdi, lekin judayam ahil va mehr-oqibatli edi. Otam halol va mehnatkash inson bo‘lib, meni ishonar edi, doimo qo‘llab-quvvatlardi.
— Mening qizim katta bo‘lsa, hali butun dunyoga mashhur shifokor bo‘ladi! — derdilar buvimlar meni bag‘riga bosib.
Aniq eslayman, 10 yoshlarimda buvim og‘ir betob bo‘lib qoldi. O‘shanda birinchi marta hayotning shafqatsizligini va tibbiyotning qanchalik muhimligini his qildim. Onam tunlari yig‘lab, buvimning tepasida parvona bo‘lardi. Men esa jajji qo‘llarim bilan buvimga dori berib, uning peshonasidagi ho‘l sochiqni almashtirardim.
O‘sha qayg‘uli kunlarda ko‘zlarimda yosh bilan o‘zimga so‘z bergan edim: *"Men albatta kuchli shifokor bo‘laman! Hech kimning buvisi yoki yaqini kasallikdan azob chekishiga yo‘l qo‘ymayman!"*
Xuddi o‘sha yillarda mahallamizga yangi qo‘shnilar ko‘chib kelishgan edi. Ular bilan birga kelgan tortinchoq, lekin ko‘zlari charqlab turadigan sho‘x bir yigitcha bor edi... Bu — Firdavs edi.
Biz Firdavs bilan ilk bor mahalla xiyobonida to‘qnash kelganmiz. U velosipeddan yiqilib, tizzasini qonatib olgandi. Boshqa bolalar ustidan kulayotganda, men yugurib borib cho‘ntagimdagi ro‘molcham bilan uning qonagan tizzasini boylab qo‘yganman.
Feruz o‘shanda menga hayrat bilan tikilib qolgan va past ovozda:
— Sen rostdan shifokormisan? — deb so‘ragandi.
— Hali emas, lekin albatta bo‘laman! — deb mag‘rur javob bergan edim.
O‘sha kundan boshlab Firdavs har doim meni uzoqdan kuzatib yuradigan, maktabdan qaytayotganimda orqamdan keladigan bo‘ldi. U o‘z tuyg‘ularini aytolmasdi, lekin men qayerda bo‘lsam, u ham o‘sha yerda paydo bo‘lardi...
