HikoyaTonggi soat yettida Ashford Akademiyasi uyg‘ondi.
Kecha tun bo‘yi yog‘gan yomg‘irdan keyin osmon nihoyat yorishgan edi. Bulutlar hali ham qalin, ammo ularning orasidan sizib chiqayotgan quyosh nuri akademiyaning nam tosh devorlariga tegib, binoni kechagidan butunlay boshqacha ko‘rsatardi.
Kecha qorong‘ilik ichida qo‘rqinchli ko‘ringan minoralar endi baland va ulug‘vor edi.
Hovlidagi daraxt barglaridan suv tomchilardi.
Tomchi.
Yana biri.
Nam tosh yo‘laklarda yuzlab oyoq izlari paydo bo‘la boshlagan.
Birinchi avtobus darvoza oldida to‘xtadi.
Eshik ochildi.
O‘quvchilar tushishdi.
Kimdir sumkasini bir yelkasiga osib olgan. Kimdir hali uxlab yotgandek ko‘zlarini ishqalar. Ikki bola zinapoya tomon yugurib, kim birinchi yetib borishi haqida tortishardi. Bir qiz dugonasiga kechagi imtihondan nolirdi.
Kimdir kuldi.
Kimdir esnadi.
Kimdir qo‘lidagi qog‘ozni shamolda uchirib yubordi.
Oddiy tong.
Oddiy maktab.
Oddiy hayot.
Go‘yo kecha hech narsa sodir bo‘lmagandek.
Ammo Ashford Akademiyasining sharqiy kirishi yonidagi kichik qorovulxona hanuz jim edi.
Ichkarida esa kechagi tunning izi qolgan.
Stol ustida yarim qolgan piyola turardi.
Choy sovib bo‘lgan.
Piyolaning chetida juda yupqa jigarrang iz qolgan.
Yonida qalam.
Kalitlar uchun mo‘ljallangan joy bo‘sh edi.
Kreslo biroz orqaga surilgan.
Stol ustida esa navbatchilik ro‘yxati ochiq yotardi.
Kecha tunda Hasan aka navbatchilik qilganini ko‘rsatib turardi.
Ro‘yxatning oxirgi qatorida uning yozuvi bor edi.
PODVAL — YAKUNIY TEKSHIRUV
Ammo uning yonida belgi yo‘q edi.
Go‘yo Hasan aka bu ishni tugatishga ulgurmagandek.
Devordagi monitorlar birin-ketin ishlardi.
Darvoza.
Hovli.
Koridor.
Kutubxona.
Ikkinchi qavat.
Sport zali.
Va—
CAM 08.
Ekran qop-qora edi.
Sakkizinchi kamera hali ham signal bermasdi.
Qorovulxona eshigi esa yopiq.
Ashford uyg‘ongan.
Lekin Hasan aka yo‘q edi.
Buni birinchi bo‘lib hech kim sezmadi.
Hatto direktor ham.
Chunki Hasan aka har kuni bir xil vaqtda ko‘rinadigan odam emasdi.
Uning ishi boshqalarnikidan farq qilardi.
Ba’zan tongdan oldin ketardi.
Ba’zan ertalabgacha qolardi.
Ba’zan esa kun davomida ko‘rinmas, keyin kechqurun yana paydo bo‘lardi.
Shuning uchun uning yo‘qligi dastlab hech kimga g‘alati tuyulmadi.
Ammo soat sakkizga yaqinlashganda, sharqiy kirish oldidan o‘tib ketayotgan direktor yordamchisi qorovulxonaga qaradi.
Derazada chiroq hali ham yonib turardi.
U qoshini chimirdi.
— Hasan aka?
Javob bo‘lmadi.
U eshikni ikki marta taqillatdi.
Taq.
Taq.
Jimlik.
U tutqichni bosdi.
Ochilmadi.
— Hasan aka?
Yana javob yo‘q.
Yordamchi bir muddat eshik qarshisida turib qoldi.
Keyin telefonini oldi.
Birinchi qo‘ng‘iroq.
Javob yo‘q.
Ikkinchisi.
Yana yo‘q.
Uning yuzidagi oddiy beparvolik sekin yo‘qola boshladi.
U yana eshikka qaradi.
Ichkarida chiroq yonib turardi.
Ammo odam yo‘q edi.
Shu paytda uchinchi qavatdagi sinf xonasida Yusuf deraza yonida o‘tirardi.
Uning oldida daftar ochiq edi.
Ammo u darsga emas, telefonidagi biror narsaga qarab o‘tirardi.
Qora sochlari odatdagidek biroz tartibsiz. Ko‘zoynagi burnining ustida sal pastroq tushgan. Quloqchini bo‘yniga osib olgan.
— Yusuf.
U boshini ko‘tardi.
O‘qituvchi unga qarab turardi.
— Ha?
— Biz darsdamiz.
Sinfda kulgi ko‘tarildi.
Yusuf jilmaydi.
— Bilaman.
— Unda telefonni qo‘y.
— Hozir.
U telefonini stolga qo‘ydi.
Ammo ko‘zlari hali ham ekranda qolgan edi.
Bir necha soniya oldin ekranda akademiyaning ichki kamera tizimi ko‘rinib turgandi.
CAM 08 — SIGNAL LOST.
Yusuf buni kecha ham ko‘rgan.
O‘shanda bunga unchalik e’tibor bermagandi.
Bugun esa nimadir uni bezovta qilardi.
Nima ekanini o‘zi ham bilmasdi.
Ammo ichida bir fikr qayta-qayta aylanardi:
Nega aynan sakkizinchi kamera?
Dars tugashi bilan Sara uning yoniga keldi.
Kitoblarini ko‘ksiga bosib olgan. Sochlari odatdagidek yig‘ilgan. Ko‘zoynagi ortidagi nigohi esa jiddiy edi.
— Yana kamera bilan shug‘ullanyapsanmi?
Yusuf unga qaradi.
— Sakkizinchi kamera hali ham ishlamayapti.
Sara bir lahza jim qoldi.
— Qaysi kamera?
— Podval zinapoyasi.
Sara kitoblarini biroz mahkamroq ushladi.
— Nega aynan o‘sha kamera?
— Bilmayman.
Yusuf telefonini unga ko‘rsatdi.
— Lekin kecha ham ishlamagan.
Sara ekranga qaradi.
— Kecha yomg‘ir kuchli edi. Elektr uzilgan bo‘lishi mumkin.
— Boshqa kameralar ishlagan.
Sara javob bermadi.
Bir necha soniya ekranga tikildi.
Keyin:
— Balki kamera eski bo‘lgandir.
Yusuf yelka qisdi.
— Balki.
Ammo ikkalasi ham bu javobga to‘liq ishonmadi.
Tanaffus paytida koridor birdan jonlanib ketdi.
Eshiklar ochilib-yopilar.
O‘quvchilar bir-birini chaqirar.
Kimdir deraza oldida nonushta qilardi.
Kimdir telefoniga qarab kulardi.
Kamol esa koridorning narigi tomonidan Amir bilan kelardi.
Qizil-qora kiyimi uzoqdan ham ajralib turardi.
— Men aytyapman-ku, u kecha albatta yutqazgan, — dedi Kamol.
Amir bosh chayqadi.
— Sen har safar shunday deysan.
— Chunki men haqman.
— Yo‘q.
— Ha.
— Yo‘q.
Ularning tortishuvi Layloning yonidan o‘tib ketdi.
Laylo esa deraza oldida turardi.
Boshqalar kabi shovqin qilmasdi.
U tashqariga qarardi.
Hovli.
Daraxtlar.
Nam yo‘lak.
Darvoza.
Va qorovulxona.
Uning nigohi aynan o‘sha yerda to‘xtadi.
Bir necha soniya.
— Laylo?
U sekin boshini burdi.
Sara yonida turardi.
— Nima bo‘ldi?
Laylo yana qorovulxonaga qaradi.
— Hech narsa.
Ammo uning ovozi “hech narsa” degandek eshitilmadi.
Soat to‘qqizdan keyin direktor nihoyat Hasan akaning yo‘qligini jiddiy tekshirishga qaror qildi.
Qorovulxona eshigi ochildi.
Ichkarida hammasi joyida edi.
Kreslo.
Stol.
Choy.
Monitorlar.
Kiyim ilgichi.
Navbatchilik ro‘yxati.
Faqat odam yo‘q.
Direktor stolga yaqinlashdi.
Qo‘li bilan sovib qolgan piyolaga tegdi.
Qoshlarini chimirdi.
— Qachondan beri?
Yordamchi javob berdi:
— Kecha navbatchilikda edi.
Direktor stol ustidagi ro‘yxatga qaradi.
— Oxirgi tekshiruvni belgilaganmi?
Yordamchi ro‘yxatga egildi.
— Yo‘q.
Direktorning nigohi bir necha soniya qog‘ozda qotib qoldi.
PODVAL — YAKUNIY TEKSHIRUV.
Belgi yo‘q.
— Bugun ertalab ko‘rdingizmi?
— Yo‘q.
Direktor sukut saqladi.
Keyin devordagi monitorlarga qaradi.
— Kamera yozuvlari-chi?
— Tekshiryapmiz.
— Sakkizinchisi?
— Hali signal yo‘q.
Direktor ekranga yaqinlashdi.
CAM 08.
Qora.
Bir necha soniya unga tikilib turdi.
— Texnik xodimni chaqiring.
— Hozir.
Direktor eshik tomon yurdi.
Keyin to‘xtadi.
Orqasiga qaradi.
Sovib qolgan choyga.
— Hasan aka hech qachon choyini tugatmay qoldirarmidi?
Yordamchi jim qoldi.
— Men bilmayman.
Direktor boshqa hech narsa demadi.
Bu xabar tushga yetmasdan o‘quvchilar orasida tarqaldi.
Hasan aka ko‘rinmayapti.
Avvaliga bu oddiy gap edi.
Keyin mish-mishga aylandi.
— Kasal bo‘lib qolgan emish.
— Balki uyiga ketgandir.
— Balki telefonini o‘chirib qo‘ygandir.
— Balki…
Har kim o‘z taxminini aytardi.
Kamol esa buni jiddiy qabul qilmasdi.
— Odam uyiga ketgan bo‘lsa, uyiga ketgan-da.
Yusuf unga qaradi.
— Lekin narsalari qolgan.
— Narsalari?
— Qorovulxonada.
Amirning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.
— Qaysi narsalari?
Yusuf bir muddat javob bermadi.
— Hamma narsasi.
Laylo ularning gapini eshitib turardi.
U sekin dedi:
— Hamma narsasi emas.
To‘rtovlon unga qaradi.
— Nima? — dedi Kamol.
Laylo deraza tomon qaradi.
— Fonar yo‘q.
Jimlik.
Yusuf ko‘zoynagini to‘g‘riladi.
— Qayerdan bilding?
Laylo unga qaradi.
— Shunchaki bildim.
O‘sha kuni tushlikdan keyin ular kutubxonada yig‘ilishdi.
Kutubxona kunduz kuni butunlay boshqa ko‘rinardi.
Katta derazalardan tushayotgan yorug‘lik eski yog‘och javonlarni yoritardi. Chang zarralari quyosh nuri ichida sekin suzardi. Qadimiy kitoblarning hidi havoga aralashgan.
Kecha tun qorong‘ilik bilan yashirgan narsalar endi ko‘rinib turardi.
Ammo Sara baribir bir narsani his qilardi.
Bu joyning jimligi boshqacha edi.
Yusuf noutbukini stolga qo‘ydi.
— Men kamera tizimining yozuvini topdim.
Amir yaqinlashdi.
— Nima bor?
— Kecha 23:48 gacha hammasi normal.
— Keyin?
Yusuf ekranni aylantirdi.
— 23:49:07 da signal uziladi.
Kamol kulimsiradi.
— Va?
— Va bundan oldingi oxirgi kadrni ko‘r.
Video ochildi.
Qorong‘i podval yo‘lagi.
Bo‘sh.
Hech kim yo‘q.
Bir necha soniya.
Tasvir titradi.
Keyin—
qora ekran.
Sara ekranga yaqinlashdi.
— Shu xolosmi?
— Yo‘q.
Yusuf tasvirni kattalashtirdi.
Oxirgi kadrning pastki qismida nimadir bor edi.
Kichik.
Yorug‘.
— Bu nima?
Amir egildi.
— Fonar.
Yusuf bosh irg‘adi.
— Hasan akaniki.
Xonada jimlik cho‘kdi.
Laylo ekrandagi tasvirga uzoq qaradi.
— U yerda boshqa narsa ham bor.
Yusuf:
— Qayerda?
Laylo ekranning qorong‘i burchagini ko‘rsatdi.
— Ana.
Yusuf tasvirni kattalashtirdi.
Hech narsa.
Faqat nam tosh devor.
— Men hech narsa ko‘rmayapman.
— Men ham, — dedi Sara.
Laylo ko‘zlarini qisdi.
— Bu yerda eshik bo‘lishi kerak.
Yusuf unga qaradi.
— Qanday eshik?
— Bilmayman.
— Qayerdan bilasan?
Laylo bir necha soniya jim qoldi.
— Bilmayman.
Bu javobdan keyin hech kim kulmadi.
Chunki Laylo odatda o‘zi ishonmagan narsani aytmasdi.
Sara shu kuni arxivga tushdi.
Kutubxonaning eng chekka qismida eski hujjatlar saqlanadigan xona bor edi.
U yerga kam odam kirardi.
Havo changli.
Derazalar kichik.
Tokchalarda yillar yozilgan qutilar turardi.
1800.
1850.
1900.
1950.
Sara eski xaritalar joylashgan javonni ochdi.
Bitta papkani oldi.
Keyin boshqasini.
U Ashfordning eski rejasini izlayotgan edi.
Bir necha daqiqadan keyin u katta, sarg‘aygan qog‘ozni topdi.
ASHFORD ACADEMY — LOWER STRUCTURE
Pastki qavatlar.
Sara xaritani stolga yoydi.
Unda podval ko‘rsatilgan.
Ombor.
Qozonxona.
Arxiv.
Elektr xonasi.
Va koridor.
Sara barmog‘ini xarita bo‘ylab yuritdi.
Keyin to‘xtadi.
Koridor oxirida…
yana bir yo‘lak bor edi.
Uning oxirida esa qora siyoh bilan chizilgan to‘rtburchak.
Eshik.
Sara qotib qoldi.
— Yo‘q…
U xaritani yana tekshirdi.
Bu xato bo‘lishi mumkin.
Ammo emasdi.
Yusuf, Laylo, Kamol va Amir ham arxivga kelishdi.
Sara xaritani ko‘rsatdi.
Yusuf egildi.
— Bu hozirgi xaritada yo‘q.
— Bilaman.
— Qaysi yil?
Sara pastdagi sanani ko‘rsatdi.
1948.
Amir xaritaga qaradi.
— Demak, eski eshik bo‘lgan.
Sara bosh chayqadi.
— Muammo shunda.
U boshqa xaritani yoniga qo‘ydi.
ASHFORD ACADEMY — CURRENT PLAN.
Yangi xarita.
Podval bor.
Koridor bor.
Ammo qo‘shimcha yo‘lak yo‘q.
Yusuf ikkala xaritani ustma-ust qo‘ydi.
Ularning deyarli hamma joyi mos tushdi.
Faqat bitta joydan tashqari.
Eski xaritadagi yo‘lak yangi xaritada devor bilan yopilgan edi.
Kamol:
— Uni keyin berkitishgan.
Sara:
— Balki.
Laylo esa xaritaga tikilib turardi.
— Yo‘q.
Hamma unga qaradi.
— Nima yo‘q?
Laylo sekin dedi:
— Bu joy keyin berkitilmagan.
Yusuf qoshlarini chimirdi.
— Unda nima bo‘lgan?
Laylo barmog‘ini eski yo‘lakka qo‘ydi.
— Bu joy ataylab olib tashlangan.
Bir necha soniya hech kim gapirmadi.
Yusuf eski xaritani yana ko‘zdan kechirdi.
Pastki burchakda qo‘lda yozilgan kichik izoh bor edi.
U lupa oldi.
Yozuv juda xira edi.
Harflar yillar davomida o‘chib ketgandek.
Yusuf o‘qishga urinib ko‘rdi.
Keyin birdan jim qoldi.
— Nima deb yozilgan? — dedi Amir.
Yusuf sekin o‘qidi:
“Bu eshik mavjud emas.”
Kamol kulib yubordi.
— Bu nima degani?
Yusuf unga qaradi.
— Bilmayman.
— Eshik bor, keyin “mavjud emas” deb yozib qo‘yishibdi?
Sara bosh chayqadi.
— Balki odamlar bu haqda gapirmasligi uchun yozilgandir.
Amir:
— Nega?
Sara javob bermadi.
Chunki buning javobini u ham bilmasdi.
Shu payt—
TANG.
Ovoz arxiv xonasining tashqarisidan keldi.
Hamma jim bo‘ldi.
Kamolning kulgisi bir zumda yo‘qoldi.
Yusuf boshini eshik tomon burdi.
Yana jimlik.
Sara asta so‘radi:
— Bu nima edi?
Hech kim javob bermadi.
Laylo esa ko‘zlarini yumdi.
U ovozni eshitgandek emas…
kutgandek edi.
Yusuf o‘rnidan turdi.
— Men ko‘rib kelaman.
Amir darhol uning ortidan turdi.
— Men ham.
Kamol:
— Men ham boraman.
Sara xaritani yig‘di.
— Men ham.
Laylo esa bir muddat joyida qoldi.
Keyin u ham o‘rnidan turdi.
Koridor bo‘sh edi.
Kunduzgi yorug‘lik derazalardan tushib turardi.
O‘quvchilar boshqa tomonda darsga kirib ketishgan.
Bu qismda esa g‘alati sokinlik bor edi.
Ular bir necha qadam yurishdi.
Hech narsa.
Yusuf to‘xtadi.
— Balki quvurdir.
Kamol kulimsiradi.
— Nihoyat aqlli gap.
Yusuf unga qaradi.
— Men hazillashmayapman.
Shunda Laylo sekin dedi:
— Menimcha, u quvur emas.
Hamma unga qaradi.
— Nega?
Laylo koridor oxiriga qaradi.
U yerda deraza bor edi.
Quyosh nuri tosh polga tushib turardi.
Va aynan o‘sha yorug‘lik ichida…
juda uzoqdan kelgandek yana bir ovoz eshitildi.
Shrrr…
Go‘yo og‘ir bir narsa tosh ustida sudralgandek.
Yusufning yuzi jiddiylashdi.
Hech kim boshqa gapirmadi.
Ular qaytib kutubxonaga kirishdi.
Yusuf noutbukni ochdi.
— Men kechagi kameralarni yana tekshiraman.
Sara xaritani stolga qo‘ydi.
— Biz esa bu eshik haqida ma’lumot topamiz.
Kamol:
— “Biz” deganda kim?
Sara unga qaradi.
— Hammamiz.
Amir kulib qo‘ydi.
— Demak, bugun darsdan keyin arxivda qolamiz.
Kamol:
— Men bunga rozi bo‘lganimni eslolmayapman.
Yusuf:
— Hozir rozi bo‘lding.
Kamol unga qarab bosh chayqadi.
Laylo esa xaritaga tikilib turardi.
Uning ko‘zlari ayniqsa bitta nuqtada qotib qolgan edi.
Qora eshik belgisi.
U negadir bu belgini ko‘rganda ichida g‘alati sovuqlik sezardi.
Xuddi uni ilgari ko‘rgandek.
Ammo qayerda?
U buni eslay olmasdi.
Kechga yaqin akademiya yana tinchiy boshladi.
O‘quvchilar uylariga qaytishdi.
Koridorlardagi shovqin kamaydi.
Quyosh g‘arbga og‘di.
Katta oynalardan tushayotgan yorug‘lik oltin rangga aylandi.
Ashford yana o‘zining qadimiy ko‘rinishiga qayta boshladi.
Ammo bu safar ular binoga boshqacha qarashardi.
Chunki endi ular uning ostida nimadir borligini bilishardi.
Va Hasan aka hali ham yo‘q edi.
Yusuf qorovulxonaga yana bir bor kirdi.
Bu safar yolg‘iz.
U monitorlar oldiga o‘tirdi.
Sakkizinchi ekran hali ham qora.
U sichqonchani oldi.
Tizimdagi eski yozuvlarni ochdi.
23:48.
23:48:30.
23:49.
Keyin—
SIGNAL LOST.
Yusuf bir necha soniya jim turdi.
— Qani endi…
U videoni bir necha soniya oldinga qaytardi.
Kadr.
Yana kadr.
Keyin tasvir bir lahzaga titradi.
Yusuf qoshlarini chimirdi.
Videoni yana qo‘ydi.
Tasvirda nimadir paydo bo‘ldi.
Juda qisqa.
Bir lahza.
Yusuf videoni to‘xtatdi.
Ekranga yaqinlashdi.
U yerda Hasan aka turardi.
Qo‘lida fonar.
Orqasida qorong‘i, nam tosh yo‘lak.
Va uning oldida—
Qora Eshik.
Yusufning nafasi ichida qoldi.
U videoni yana orqaga qaytardi.
Tasvir muzlab qoldi.
Qora eshik.
Markazidagi belgi.
Va uning chetlarida juda nozik, miltillagan qo‘ng‘ir-ambar nur.
Yusufning ko‘zlari kattalashdi.
— Bu…
Shu payt monitor o‘chib qoldi.
Qorong‘ilik.
Yusuf qimirlamadi.
Bir necha soniya.
Keyin ekran yana yondi.
Oddiy kamera tasviri.
Bo‘sh koridor.
Nam tosh devor.
Ammo Qora Eshik yo‘q.
Hasan aka ham yo‘q.
Yusuf asta o‘rnidan turdi.
U monitor ekraniga yana bir marta qaradi.
Go‘yo hozirgina ko‘rgan narsasi hech qachon bo‘lmagandek.
U kutubxonaga qaytib keldi.
Sara hali ham xaritalar ustida ishlayotgan edi.
— Sara.
Qiz boshini ko‘tardi.
Yusufning yuzini ko‘rishi bilan uning hazil qilmayotganini tushundi.
— Nima bo‘ldi?
Yusuf noutbukni uning oldiga qo‘ydi.
Video.
Qora Eshik.
Hasan aka.
Sara bir necha soniya hech narsa demadi.
Keyin qo‘lini og‘ziga olib bordi.
— Bu…
— Ha.
— Qayerdan chiqdi?
— Kamera yozuvidan.
Sara ekranga tikildi.
— Lekin kamera podval zinapoyasini ko‘rsatardi.
— Bilaman.
— Unda qanday qilib bu kadr yozilgan?
Yusuf javob bermadi.
Chunki uning o‘zida ham javob yo‘q edi.
Laylo sekin ekranga yaqinlashdi.
U Qora Eshikka qaradi.
Bir necha soniya.
Keyin juda past ovozda dedi:
— U ochilgan.
Yusuf unga qaradi.
— Nima?
Laylo eshikning pastki qismidagi xira nurni ko‘rsatdi.
— Bu nur.
Sara:
— Demak, u ochiq bo‘lgan.
Laylo bosh chayqadi.
— Yo‘q.
Uning nigohi qorayib ketdi.
Bir necha soniya u ekrandan ko‘z uzmadi.
Keyin:
— U bizni ko‘rayapti.
Hech kim gapirmadi.
Tashqarida shamol ko‘tarildi.
Kutubxonaning katta oynalaridan biri sekin qaltiradi.
Taq.
Yana.
Taq.
Yusuf noutbuk ekranini yopdi.
— Bugun hech kim podvalga tushmaydi.
Bu gap hammaga ma’qul bo‘ldi.
Hatto Kamol ham qarshi chiqmadi.
Ammo Laylo deraza tomon qarab turardi.
Tashqarida quyosh botayotgan edi.
Ashford minoralari yana uzun soyaga o‘ralayotgan edi.
Kun tugayotgan.
Tun yaqinlashayotgan edi.
Va ularning hech biri bilmasdi:
Qora Eshik hali yopilmagan edi.
U faqat ko‘rinmay qolgan edi.
Soat minorasi oltini urdi.
Ashford asta-sekin bo‘shab bordi.
Oxirgi o‘quvchilar darvozadan chiqishdi.
Kutubxonachi chiroqlarni o‘chirdi.
Direktor xonasining oynasi qorong‘ilashdi.
Koridorlar jim bo‘ldi.
Ammo akademiya ostida…
juda chuqurda…
suv tomchilayotgan edi.
Tik.
Bir tomchi.
Tik.
Yana biri.
Qora Eshik oldidagi tosh pol nam edi.
Eshik yopiq.
Belgi o‘sha-o‘sha.
Doira.
Ichida uchta kesishgan chiziq.
Bir necha soniya hech narsa sodir bo‘lmadi.
Keyin—
eshikning narigi tomonidan juda past ovoz keldi.
Bitta so‘z.
Juda sekin.
Go‘yo kimdir uzoq kutib, nihoyat gapirgandek.
— Yusuf…