2-bob

BIRINCHI IZ

Yomg‘ir hali ham to‘xtamagandi.

Luara mashinadan tushganida, eski zavod hududini ko‘k-qizil chiroqlar yoritib turardi.

Politsiya lentasi shamolda hilpirardi.

Atrofda o‘nlab odam bor edi, ammo hech kim gaplashmasdi.

Bunday joylarda sukut har doim nimanidir yashirardi.

Luara lentadan o‘tdi.

— Qayerda? — dedi u.

Navbatchi ofitser uning ortidan yugurib keldi.

— Omborning ichida.

Luara bosh irg‘adi.

— Kim topgan?

— Qo‘riqchi. Soat taxminan bir yarimlarda.

— Tirikligini tekshirganmi?

— Ha. Tez yordam kelgan, lekin...

Ofitser gapini tugatmadi.

Luara unga qarab ham qo‘ymadi.

U allaqachon javobni bilardi.

Omborga kirishi bilan sovuq havo yuziga urildi.

Ichkarida chiroqlar yoqilgan edi.

Polga qaraganida, Luara bir zum to‘xtadi.

Yosh qiz.

Yigirma yoshlar atrofida.

Uning yonida hech qanday sumka, telefon yoki hujjat yo‘q edi.

Go‘yo kimdir uning butun hayotini o‘chirib tashlashga uringandek.

Luara sekin yaqinlashdi.

— Ismi aniqlanganmi?

— Hali yo‘q.

— Barmog‘i-chi?

Sud-tibbiyot eksperti unga qaradi.

— Ha.

Luara jim qoldi.

— Qaysi biri?

Ekspert javob bermadi.

U faqat qo‘lqop kiygan qo‘lini ko‘rsatdi.

— Bu safar boshqacha.

Luara unga qaradi.

— Qanday?

— Avvalgi qurbonlarda yo‘qolgan barmoqlar turlicha edi.

Luara qotib qoldi.

— “Avvalgi” deganingiz nimani anglatadi?

Ekspert uning ko‘ziga qaradi.

— Siz hali ularni ko‘rmagansizmi?

— Qaysilarni?

Ekspert yonidagi stolga uchta surat qo‘ydi.

Luara suratlarni oldi.

Birinchi surat.

Ikkinchisi.

Uchinchisi.

Ularning barchasida yosh qizlar bor edi.

Uchalasining ham jasadidan bittadan barmoq yo‘qolgan.

Luara suratlarni sekin stolga qo‘ydi.

— Bu qachon bo‘lgan?

— Birinchi qurbon olti kun oldin topilgan.

— Nega menga aytilmagan?

— Ishlar turli bo‘limlarda edi. Dastlab ular o‘rtasida bog‘liqlik yo‘q deb hisoblashgan.

Luara yana jasadga qaradi.

— Endi-chi?

Ekspert chuqur nafas oldi.

— Endi bizda to‘rtta qurbon bor.

Luara hech narsa demadi.

To‘rt.

Demak, u kecha uyida ochgan quti tasodif emas edi.

Bu allaqachon boshlangan edi.

U cho‘ntagidan kichkina daftarini chiqardi.

— Jinoyat joyidan nima topdingiz?

— Hozircha hech narsa.

— “Hech narsa” deganingiz nimani anglatadi?

— Barmoqdan tashqari hech qanday aniq iz yo‘q.

Luara atrofga qaradi.

Ombor juda katta edi.

Eski devorlar.

Zanglagan temirlar.

Chang.

Ammo...

Bir narsa ko‘ziga tashlandi.

Devorning pastki qismida kichkina oq qog‘oz.

Luara unga yaqinlashdi.

— Buni nega oldin ko‘rmadingiz?

Ofitser qog‘ozga qaradi.

— Biz...

— Qo‘lqop.

Ofitser darhol qo‘lqop uzatdi.

Luara qog‘ozni oldi.

Uning ustida bitta jumla yozilgan edi.

“UCHINCHI QADAMNI O‘TKAZIB YUBORDINGIZ.”

Luara qog‘ozga uzoq tikildi.

— Bu nima degani? — dedi ofitser.

Luara javob bermadi.

Uning miyasi tez ishlay boshladi.

Qotil unga quti yuborgan.

“Boshlandi”, deb yozgan.

Endi esa:

“Uchinchi qadamni o‘tkazib yubordingiz.”

Demak, qotil Luara nimanidir topishini kutgan.

Lekin u nimani?

Luara birdan orqasiga o‘girildi.

— Hamma chiqsin.

— Nima?

— Hamma. Hozir.

— Ammo jinoyat joyi...

— Men nima dedim?

Bir necha soniyadan keyin omborda faqat Luara va sud-tibbiyot eksperti qoldi.

Luara devorlarni yana bir bor ko‘zdan kechirdi.

Keyin polni.

Eshikni.

Derazalarni.

Uchinchi qadam.

Birinchi qadam nima edi?

Quti.

Ikkinchi?

Telefon qo‘ng‘irog‘i.

Uchinchi...

Luara qizning yoniga qaytdi.

Unga diqqat bilan qaradi.

Keyin qizning kiyimlariga.

Cho‘ntagiga.

Bilagiga.

Bo‘yniga.

Va nihoyat...

Sochlariga.

Luara bir zum qimirlamadi.

— Yo‘q...

— Nima bo‘ldi? — dedi ekspert.

Luara qizning sochlari orasidan juda kichkina metall buyumni oldi.

Eski kalit.

Uning uchiga kichkina raqam o‘yib yozilgan edi.

17.

Ekspert unga qaradi.

— Bu nima?

Luara kalitni qo‘lida aylantirdi.

— Uchinchi qadam.

Shu payt uning telefoni jiringladi.

Noma’lum raqam.

Luara ekranga qaradi.

Bu safar u darhol javob bermadi.

Ikkinchi marta jiringladi.

U javob berdi.

— Gapir.

Bir necha soniya sukut.

So‘ng o‘sha sokin ovoz:

— Nihoyat topdingiz.

Luara atrofga qaradi.

— Sen kimsan?

— Siz menga ism qo‘yishni yaxshi ko‘rasizmi?

— Men seni topganimda ismingni o‘zing aytasan.

Kulgi.

— Balki.

Luara kalitni qattiq ushladi.

— “Uchinchi qadam” nima?

— Siz aqlli ayolsiz. O‘zingiz toping.

— Bu qizlarni nima uchun o‘ldiryapsan?

Sukut.

Bu safar kulgi yo‘q edi.

Faqat past, sovuq ovoz:

— Men ularni o‘ldirmayapman, Luara.

— Unda kim?

— Men faqat...

U bir necha soniya jim qoldi.

— ...ularni kolleksiyamga qo‘shyapman.

Qo‘ng‘iroq uzildi.

Luara telefonni sekin tushirdi.

Ekspert unga qarab turardi.

— U kim edi?

Luara javob berdi:

— Bilmayman.

U qo‘lidagi kalitga qaradi.

17.

Keyin stol ustidagi to‘rtta qurbon suratiga.

Va ilk bor bu ishda bitta narsani aniq tushundi.

Qotil shunchaki qizlarni o‘ldirmayotgandi.

U nimanidir yig‘ayotgan edi.

Ammo eng dahshatlisi hali oldinda edi.

Chunki Luara hali bilmasdi...

Kolleksiyada keyingi joy aynan kim uchun ajratilganini.