HikoyaSanjar o‘rnidan keskin turib ketdi. Xonadagi yagona eski stul g‘ijirlab orqaga surildi, yog‘och oyog‘i linoleumga qadalib qoldi. Monitorning sovuq ko‘k nuri uning qovoqlari solingan, charchagandan qizargan ko‘zlariga tikilib turgandek tuyuldi. Stoldagi yarim ichilgan sovuq kofe stakaniga qarab ham qo‘ymadi.
“Andijon issiqmi?”
Bu uch og‘iz so‘z uning qulog‘ida simobdek og‘ir quyilib turardi. Demak, u shunchaki tasodifiy qurbon emas — uni uzoq vaqtdan beri poylab, har bir qadamini hisoblab kelishgan. Toshkentdagi yirik logistika firmasining tarmoq xavfsizligini tekshirish (penetration testing) bo‘yicha imzolangan shartnomasi aslida professional darajadagi puxta o‘ylanganqopqon edi. Ular Sanjarning qaysi usullardan foydalanishini, qanday zaifliklarni qidirishini oldindan bilishgan va uni o‘zlarining xavfli o‘yiniga nishon sifatida tanlashgan.
Sanjar noutbukni yopdi. Ekran qarsillab yopilishi bilan xonadagi yagona yorug‘lik manbai o‘chib, uni qalin qorong‘ulik qamrab oldi. Lekin uning miyasida qorong‘ulik emas, minglab qator kodlar, o‘tgan oylarda bajarilgan skriptlar va begona IP manzillar charxpalakdek aylanayotgandi. Politsiyaga murojaat qilish haqida o‘ylash ham mantiqsiz edi: birinchidan, uning o‘zi ham ko‘p hollarda noaniq, yarim qonuniy hududda — xakerlik va himoya chiziqlarining yupqa chegarasida yashar, ikkinchidan, ularning qo‘lida uning shaxsiy bazalari, yillar davomida yig‘gan arxivlari borligi haqidagi tahdid o‘ta jiddiy edi. Kimki uning tarmoq shlyuziga kirib kelgan ekan, demak, uning butun raqamli hayoti ularning kaftida turibdi.
U qo‘lini cho‘ntagiga tiqib telefonini chiqardi. Ekranga qaradi: soat tungi uch yarimdan oshgandi. Tong otishiga oz qoldi.
Agar u ertalab soat 10:00 da Toshkentda, belgilangan joyda bo‘lishi kerak bo‘lsa, u hozirning o‘zida yo‘lga chiqishi shart edi. Andijon vokzaliga borib o‘tirishga vaqt yo‘q edi, shuning uchun u to‘g‘ridan-to‘g‘ri shahar tashqarisiga qatnovchi taksilar turadigan joyga shoshildi. Vaqtni bir soniya ham boy berib bo‘lmasdi.
Sanjar qora ryukzagiga noutbukini, zaryad qurilmalarini, portativ batareykalarni va turli chastotali tarmoq adapterlari solingan kichik qutisini irg‘itdi-da, egniga qora qalin kurtkasini ilib, xonadan otilib chiqdi.
Andijonning tunda sokin, lekin suyakdan o‘tadigan sovuq havo urib turgan ko‘chalari bo‘sh edi. Tezda topilgan mashinaga o‘tirib, Toshkent yo‘nalishiga yuzlandi. Mashina oynasidan o‘tib borayotgan qorong‘i dala siluetlari, uzoqdagi xira chiroqlar va g‘ildirakning asfaltga urilish ovoziga qarab turib, u o‘ziga tinimsiz bitta savol berdi: “Meni nima uchun aynan Toshkentga chaqirishmoqda va ularning ortida qanday kuch turibdi?”
Tonggi soat 09:50. Toshkent.
"Chorsu" yaqinidagi tirband va odam gavjum ko‘chalardan biri. Havo allaqachon shahar changi va mashinalarning gaslari bilan qorishib ketgandi. Metro chiqishidagi kichik, odam ko‘p ham e’tibor bermaydigan kafelardan birining eng chekka burchak stoliga o‘tirib, atrofni diqqat bilan kuzata boshladi. Kafedagi achchiq dimlama va tandur noni hidi uning och qornini eslatishi kerak edi, lekin hayajon va zo‘riqishdan tomog‘idan nafaqat ovqat, hatto bir qultum suv ham o‘tmayotgandi.
U stol ustiga noutbuk solingan ryukzagini qo‘ydi va qo‘lidagi telefon ekraniga tikildi.
Soat 09:59.
Aynan shu soniyada uning botigami yoki maxfiy portiga noma'lum xavfsiz kanaldan qisqa xabar keldi:
> Kafedan chiq. O‘ng tomondagi ikkinchi qator oxirida turgan qora "Malibu"ga o‘tir. Ortiqcha harakat yoki savollar o‘limga teng.
Sanjar boshini ko‘tarib, kafening katta oyna romidan tashqariga qaradi. Haqiqatan ham, kafelar qatorida to‘xtab turgan, oynalari qora plyonka bilan qoplangan "Malibu" mashinasi unga qarab xuddi signal bergandek o‘ng burilish chirog‘ini bir marta yoqib-o‘chirdi.
U o‘rnidan turdi. Oyoqlari qo‘rg‘oshindek og‘irlashgandek tuyuldi, lekin professional qiziquvchanlik, g‘urur va bu jumboqning oxirigacha borish istagi ichidagi barcha qo‘rquvni yengib o‘tgandi. U sekin qadam tashlab, kafedan chiqdi va o‘sha qora mashina tomon yo‘l oldi...
