HikoyaTo‘q sariq rangli eskirgan natriy lampochka xira nuri bilan ko‘p qavatli uyning to‘rtinchi qavatidagi maydonchani zo‘rg‘a yoritib turardi. O‘sha lampochka har ikki daqiqada miltillab o‘chib-yonishidan yo‘lakdagi devor soyalari xuddi tirikdek qimirlagandek tuyulardi.
Sanjar qo‘lidagi temir zinapoya tutqichidan qo‘lini sekin bo‘shatdi-da, 4-qavat eshigi yoniga kelib to‘xtadi. Bir qo‘lida bir martalik qog‘oz stakanda sovib qolgan achchiq kofe, ikkinchi qo‘lida esa qora rangdagi alyuminiy korpusli, klaviaturasi yupqa, stikerlar bilan qoplangan noutbuk turardi.
Eshikni ochib uyga kirdi. Tor dahlizda poyabzalini yechib, xonaga o‘tdi. Xona to‘la elektronika hidi — qizigan protsessor radiatori va plastik changi aralashgan o‘ziga xos havo edi.
Sanjar noutbukni stolga qo‘ydi. Ustki qopqog‘ini ochishi bilan ekran yorug‘ligi uning yuziga sovuq moviy tus berib urildi. U hozirgina Andijondagi uyidan turib, Toshkentdagi yirik logistika kompaniyalaridan birining tarmoq xavfsizligini test qilish (penetration testing) bo‘yicha shartnomasini tugatgandi. Hammasi tinchdek ko‘ringandi. Mijoz rozi, pul karta tushgan. Lekin... ichidagi nimadir unga bu shunchaki oddiy buyurtma emasligini aytib turgandi.
U stulga o‘tirib, barmoqlarini klaviatura ustiga qo‘ydi. Ekran qora fonda o‘zining odatiy muhitiga — terminal oynasiga o‘tdi. Tarmoqdagi faollikni tekshirish uchun qisqa buyruq kiritdi:
netstat -ano | findstr ESTABLISHED
Ekran qatorlari bir zumda o‘zgardi. Bir nechta faol ulanishlar ro‘yxati chiqib keldi. Hammasi qonuniy, o‘zi ruxsat bergan portlar. Lekin oxirgi qatordagi bitta IP-manzil Sanjarning ko‘zini to‘xtatishga majbur qildi.
185.199.108.153 — Bu manzil uning shaxsiy lokal tarmoq shlyuziga ulangan edi. Lekin bu ommaviy (public) IP emas, balki ichki trafigiga burilgan soxta marshrut edi. Kimdir uning ortidan soatlab kuzatib turgandi.
Sanjar tishini tishiga qo‘ydi. U shunchaki dasturchi emas — u tizimning zaif nuqtalarini topib, uni yamoqlovchi oq xaker (ethical hacker) edi. Lekin hozir uning o‘z tarmoq muhofazasi buzib o‘tilgandi.
U shoshib paketlarni ushlash va tahlil qilish dasturini ishga tushirdi:
sudo wireshark
Yoki tezkor tahlil uchun konsol versiyasini tanladi. Ekranda ma'lumotlar oqimi jinnilarcha o‘zgara boshladi. Paketlarning kelish tezligi sekundiga yuzlab baytni tashkil qilardi. Kimdir uning xotirasidagi oxirgi uch yilda yig‘gan arxivlariga, yashirin skriptlariga so‘rov yuboryotgandi.
Shu payt qora ekran o‘rtasida kutilmaganda bitta matn paydo bo‘ldi. Hech qanday server xatosi yoki ogohlantirish emas — to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning terminal qatoriga yozilayotgan kursor:
> Sanjar. Andijon issiqmi? Toshkentdagi o‘yinni erta tugatding. Asl bazaga kirmagunimizcha, bu shunchaki mashq edi.
Sanjar nafas olishni unutdi. Xonadagi sovuq havo uning ensasini muzlatib yuborgandek tuyuldi. U Toshkentdagi o‘sha logistika firmasining serveriga kirganda o‘zini juda ehtiyotkor tutgan, barcha izlarni tozalagandi. Lekin kimdir uni boshidan oxirigacha kuzatib turgan va hatto uning qayerdaligini aniq bilgan.
Ekran yana bir marta miltilladi va yangi qator chiqdi:
> Ertalab soat 10:00 da Toshkentdagi "Chorsu" yaqinidagi kafelardan birida bo‘lasan. Agar kelmasang, sening qo‘lingdagi hamma ma'lumotlar ochiq tarmoqqa tushadi.
