Kulgu ortidagi yolg'on

Ba'zi insonlar hayotingga kirib kelganda, ularni taqdir yuborgan yaxshi odam deb o'ylaysan. Ular seni kuldiradi, dardingni tinglaydi, yelkangga qoqib: "Men doim yoningdaman", deydi. Sen esa bunga ishonasan. Chunki ishonch inson qalbining eng pok tuyg'ularidan biridir.

Lekin vaqt o'tib, bir haqiqatni tushunasan: hamma tabassum samimiy emas. Hamma "do'stim" degan inson ham do'st emas.

Men buni juda kech angladim.

Avvallari insonlarni o'zimga o'xshatardim. Agar men birovga yomonlik qilmasam, ular ham menga yomonlik qilmaydi, deb o'ylardim. Agar men sir saqlay olsam, ular ham mening sirimni saqlaydi, deb ishonardim. Agar men kimnidir hurmat qilsam, u ham meni hurmat qiladi, deb o'ylardim.

Ammo hayot kitoblarda yozilgandek oddiy emas ekan.

Bir kuni yonimda kulib o'tirgan insonlar boshqa joyda mening ustimdan kulayotganini eshitdim. Men yo'q joyda ismim tilga olinardi. Men aytgan sirlar boshqalarga yetib borardi. Yuzimga "sen zo'rsan" degan odamlar ortimdan "u hech narsaga arzimaydi", deb gapirardi.

O'sha kuni ichimda nimadir o'ldi.

Bu dushmanning zarbasi emas edi. Dushmandan yomonlik kutasan. Og'riqni esa ishonch bildirgan inson yetkazganda his qilasan.

Uyga qaytganimda uzoq vaqt o'yladim. Xonam jimjit edi. Tashqarida hayot odatdagidek davom etardi. Mashinalar o'tardi, bolalar kulardi, odamlar shoshilib yurardi. Go'yo hech narsa bo'lmagandek...

Lekin insonning ichida bo'layotgan urushni tashqaridan hech kim ko'ra olmaydi.

Shu kundan boshlab odamlarni kuzata boshladim. Kimning so'zi bilan amali bir emasligini, kim manfaati uchun yaqinlashayotganini, kim esa chin dildan yoningda ekanini tushunishga harakat qildim.

Shunda bitta narsani angladim.

Ikki yuzlamachi inson hech qachon o'zini yomon odam qilib ko'rsatmaydi. Aksincha, u eng mehribon, eng xushmuomala, eng ishonchli odamdek ko'rinadi. Chunki niqobning vazifasi — asl yuzni yashirish.

U sen bilan kuladi.

Seni maqtaydi.

Senga yordam beradi.

Lekin bularning barchasi faqat kerak bo'lgan paytgacha davom etadi. Manfaat tugashi bilan uning tabassumi ham yo'qoladi. U seni tanimagandek o'tib ketadi yoki undan ham yomoni, seni yiqitish uchun boshqalarga qo'shiladi.

Hayotda shunday insonlar borki, ular sening yutug'ingni tabriklaydi, ammo ich-ichidan muvaffaqiyatsiz bo'lishingni istaydi. Ular ko'zingga tik qarab yaxshi tilak bildiradi, ortingdan esa hasad qiladi.

Eng achinarlisi shundaki, bunday insonlarni birinchi uchrashuvdayoq tanib bo'lmaydi. Ularni faqat vaqt ochib beradi.

Vaqt — eng adolatli hakam.

U hech kimni shoshiltirmaydi. Hech kimni ayamaydi. Faqat sabr bilan insonlarning asl qiyofasini ko'rsatadi.

Men ham vaqt orqali ko'p narsani o'rgandim.

Kimdir faqat quvonchingda yoningda bo'ladi.

Kimdir esa faqat foydasi tegsa seni eslaydi.

Lekin yana shunday insonlar ham borki, sen yiqilganingda qo'lingdan ushlab turadi, hammadan yuz o'girgan paytda ham yoningni tark etmaydi. Ana shunday odamlarning qadri juda baland.

Shuning uchun endi men insonlarni chiroyli gaplariga emas, qiyin kunlardagi amallariga qarab baholayman.

Chunki so'zni hamma ayta oladi.

Ammo vafodorlikni hamma ham isbotlay olmaydi.

O'sha kundan boshlab hayotim o'zgardi. Men odamlardan nafratlanishni emas, ularni yaxshiroq tanishni o'rgandim. Har bir tabassum ortida nima yashiringanini bilishga emas, balki o'zimning samimiyligimni yo'qotmaslikka harakat qildim.

Chunki ikki yuzlamachi insonning eng katta g'alabasi — seni ham o'ziga o'xshatib qo'yishidir.

Men esa bunday bo'lishni istamadim.