HikoyaOlmaota o'zining azim tog'lari, keng ko'chalari va shovqinli hayoti bilan Saidahmadni dastlab biroz shoshib qo'ydi. Denovning issiq, hammani hamma taniydigan va har bir ko'chasi tanish bo'lgan qishloqona muhitidan bir zumda millionlab aholisi bor ulkan megapolisga tushib qolish oson emas edi.
Ko'chib kelishganining dastlabki kunlari chamadonlarni ochish, uyni tartibga solish va yangi muhitga ko'nikish bilan o'tdi. Saidahmad derazadan tashqariga qarab, uzoqdagi qor bilan qoplangan cho'qqilarga hayrat bilan tiklanardi.
— Voy-buy, bu yoqdagi tog'larning boshi qordan chiqmaydigan ko'rinadi, qishda adirlarda adashib qolmasak bo'lgani, — deya o'ziga xos hazil bilan vaziyatni yumshatishga urindi u.
Otasi Mahmud aka ishlar bilan band bo'lib, oila uchun qulay sharoit yaratishga harakat qilayotgan bir paytda, Saidahmad yangi mahallaga, o'ziga xos shahar madaniyatiga ko'nikishi kerak edi. Hamma narsa begona: odamlarning yurish-turishi, havo, hatto ko'chadagi mashinalar oqimi ham boshqacha.
Lekin uning "maxmadona" fe'li bu yerda ham qo'l keldi. Ko'p o'tmay, uy yaqinidagi bolalar bilan til topishib, ularga Denov haqida qiziq voqealarni aytib berib, tezda e'tiborni qozondi. Qozog'istondagi ilk qadamlar har qancha qiyin va notanish tuyulmasin, Saidahmadning yuragida bu yangi sarguzashtga nisbatan qiziqish va ishtiyoq baland edi...