1-bob. bir qadam

Yomg‘ir ertalabdan beri tinmayotgandi. Emma deraza yonida turib, kaftini sovuq oynaga qo‘ydi. Ko‘chaning narigi tomonidagi chiroqlar yomg‘ir tomchilari orasida xira ko‘rinardi. Shahar odatdagidek shoshardi — mashinalar bir-birining ortidan o‘tib, odamlar soyabonlarini mahkam ushlab, o‘z yo‘llarida davom etishardi. Emma esa qimirlamay turardi.

Qo‘lidagi qahva allaqachon sovib bo‘lganini ham sezmayotgandi. Telefon stol ustida bir necha marta titradi. Emma nihoyat ortiga o‘girilib, ekranga qaradi. Unda Danielning ismi paydo bo‘lgandi.

U beixtiyor jilmaydi. “Bugun kechqurun uchrashamizmi?”

Oddiygina xabar edi. Ammo Emma uchun oddiy emasdi. U javob yozishdan oldin bir necha soniya ekranga qarab turdi. “Albatta.”

Xabar yuborilgach, Emma telefonni stolga qo‘yib, oshxonaga qaytdi. Kvartira jimjit edi. Juda jimjit. Bu sukunatga u allaqachon o‘rganib ketgan bo‘lsa-da, ba’zi tonglarda u baribir yuragining bir chetida g‘alati bo‘shliq qoldirardi.

Stol ustida ikkita piyola turardi. Bittasi uning, ikkinchisi esa hech qachon ishlatilmaydigan piyola edi. Uni Emma yillar oldin sotib olgandi. Nega olganini o‘zi ham bilmasdi. Balki ich-ichida bir kun kelib bu uyda yolg‘iz yashamasligiga ishongandir.

Emma piyolaga bir qarab qo‘ydi-da, sekin kulimsiradi.

— Ahmoqona odat...

U piyolani shkafga qaytarib qo‘ydi. Ko‘zgudan o‘tayotib, o‘z aksiga ko‘zi tushdi. O‘ttiz to‘rt yosh. Yuzida charchoqning mayda izlari paydo bo‘la boshlagan, ammo ko‘zlarida hali ham qandaydir sodda ishonch bor edi.

Emma sochlarini tartibga keltirdi. Bugun uning uchun muhim kun emasdi. Hech qanday bayram ham, katta voqea ham kutilmayotgandi. Shunchaki oddiy kun. Oddiy ish. Oddiy kechki uchrashuv. Oddiy hayot.

U eshikni yopib, kalitini sumkasiga soldi. Keyin bir lahzaga to‘xtab, ortiga qaradi. Bo‘sh kvartira yana o‘sha jimjitligicha qolgan edi.

Emma eshikni sekin yopdi.

U hali bilbilmasdi

Bu uning eski hayotidagi oddiy kunlardan biri emasligini.

Va aynan shu kundan boshlab uning hayoti asta-sekin o‘zgarishni boshlashini.