HikoyaKuzning salqin shamoli tor ko‘chalar bo‘ylab g‘izillab esar, eski chiroqlarning xira nurida ko‘lankalar g‘alati raqs tushardi. Tungi shahar sukutga cho‘mgan, faqat uzoqdan ot tuyoqlarining baraban kabi urilishi va vaqti-vaqti bilan shamol hushtagi eshitilardi.
Alisher Sheripov o‘z xonasida, kamin yonida o‘tirgancha uzun trubkasidan tutun tutatardi. Uning o‘tkir, chaqnoq ko‘zlari stoldagi g‘alati chizmalardan uzilmasdi. Sheripov uchun har bir jumboq — bu yechilishi shart bo‘lgan tugun, har bir jinoyat esa mantiq zanjiridagi uzilgan halqa edi.
— Alisher aka, – dedi xonaga shoshilib kirgan yordamchisi, xatni stolgacha keltirib. – Bu hozirgina eshik ostidan tashlab ketildi. Xatni olib kelgan odamni tutib qolishga ulgurmadim, u qora plashda edi va tuman ichida g‘oyib bo‘ldi.
Sheripov trubkasini bir chetga qo‘yib, xatni qo‘liga alohida ehtiyotkorlik bilan oldi. Konvert ustida hech qanday manzil yoki ism yozilmagan, faqatgina qizil mum bilan muhrlangan edi. Muhr ustida esa g‘alati belgi — ichma-ich chizilgan uchta uchburchak tasvirlangandi.
— Qiziq, – deb pichirladi Alisher, xatni ocharkan. – Qog‘oz oddiy emas, qimmatbaho ipak qog‘oz. Qolaversa, ustida za'faron va chirigan yog‘och hidi bor. Demak, bu xat shaharning narigi chetidagi eski arxiv xonalarida tayyorlangan.
Xat ichida atigi bir necha qator so‘z va og‘ir, jezdan yasalgan eski kalit bor edi:
"Sheripov, agar mantiqingiz haqiqatan ham mukammal bo‘lsa, tungi soat ikkida soat minorasi ostiga keling. Shaharning eng katta siri ochilish arafasida. Lekin ehtiyot bo‘ling, har bir xato qadam kimgadir hayot narxiga tushadi..."
— Bu shunchaki hazil emasmi, Alisher aka? – deb so‘radi yordamchisi xavotir bilan.
Alisher o‘rnidan turdi, qora uzun paltosini kiydi va jez kalitni yon cho‘ntagiga soldi. Uning lablarida yengil tabassum paydo bo‘lgandi — haqiqiy o‘yin endi boshlanayotgan edi.
— Mantiqda hazil bo‘lmaydi, do‘stim, – dedi Sheripov eshik tomonga yurib. – Tayyorlaning, bizni uzoq va sirli tun kutmoqda.
😍