HikoyaTushimda ko'rgan ayolim menga qarab shunday dedi
- Laura quyoshim nihoyat uydasan biz yana bir oila bo'ldek dedi
Men esa bu gaplarni eshtib hayratdan qotib qolgandim shu payt menga gapirgan ayolning yonidagi erkak gapirdi
- Qizalog'im meni taniyabsanmi men dadangman dedi
Men hechnimaga tushinmayabman sizlar kimsizlar? Men qayerdaman? Dedim hayrat bilan
- Bilaman qizalog'im senga oson emas bu dadang bu Akang mana bu opang bu esa egizak akalaring mana bu singling dedi oyim muloyimlik bilan atrofimda turgan odamlarni birma bir tanishtirdi atrofga qaradim odiy jihozlangan odiygina xona lekin shinam edi
Shunda dadam -Mayli dam olsin kecha tun u uchun ham biz uchun ham qiyin o'tdi keyin gaplashamiz dedi va hamma xonadan chiqib ketdi
Men yolg'iz qolgandim o'rnimdan turdim va atrofga qaradim ko'rpamni ochib kiravotdan pastga tushdim oyoqlarim iliq yog'och polga tegdi ustimga qaradim ustimda opoq uzunroq tungi ko'ylak bor edi xona burchagida katta ko'zguv turardi ko'zguv oldiga bordim qiyofamni ko'rib qotib qoldim bu men emasdim qarshimda umuman boshqa odam turardi biroz jingalak to'qroq malla sochlar sochlarim uzun edi katta katta moviy ko'zlar teri rangim bug'doy rang edi lekin tan olishim kerak avvalgi holimdan ancha chiroyli edim kelishgan qomatim va uzun kipriklarim biroz katta lablarim yanada meni go'zal va nafis ko'rasatardi lekin shu bilan birga menda bir qancha savolar paydo bo'ldi.
Men kiman?
Nega bunday ko'rinishdaman?
Bu odamlar kim?
Haqiqatdan ular meni oilami?
Hechnimaga tushinmasdim lekin shunisi aniqke ular odiy odamlar emas afsungarlar edi menga aynan shu narsa quvonch berardi ahir o'zim bir zamonlar orzu qilgan hayotga tushib qolgandim lekin hali meni kutib turgan sirlar va jumboqlar sinovli kunlar ko'p ekanligini bilmasdim.