HikoyaNilufar yigirma ikki yoshda edi. Universitetning to‘rtinchi bosqichida o‘qirdi. Uni birinchi ko‘rgan odamning nigohi beixtiyor uzun, qop-qora sochlariga tushardi — sochlari beligacha yetib, yurganida yelkalari ortida mayin tebranardi. Oqartirilmagan tabiiy yuz, qora ko‘zlar, ingichka qoshlar... U o‘zining chiroyli ekanini bilardi, lekin bundan foydalanib yuradigan qizlardan emasdi. Kursdagi yigitlarning hazil aralash gaplariga ham ko‘pincha kulib qo‘ya qolardi. Chunki uning xayolida allaqachon boshqa odam bor edi — Jasur.
Ular sakkiz oydan beri uchrashib yurishardi. Dastlab hammasi oddiy boshlangan: universitet oshxonasida tasodifiy tanishuv, Telegramdagi birinchi yozishma, keyin darsdan keyingi sayrlar. Oradan vaqt o‘tib Nilufar kunining bir qismini Jasursiz tasavvur qilolmay qoldi. U kechasi “uyga yetib oldingmi?” deb yozmasa, nimadir yetishmayotgandek bo‘lardi. Jasur esa kelajak haqida ko‘p gapirardi. “O‘qishni bitiraylik, ishga kiraman”, derdi. Ba’zan gap orasida “bizning uyimiz”, “to‘yimizdan keyin” degan iboralarni ham ishlatardi. Nilufar bunday paytlarda kulib, mavzuni o‘zgartirardi, ammo ich-ichidan bu gaplarning har biriga ishonardi.
Juma kuni oxirgi darsi tugagach, universitet darvozasi yonida Jasurni ko‘rdi. Yigit qora kurtkasining cho‘ntagiga qo‘lini solgancha uni kutib turardi.
— Bugun uyga shoshmayapsanmi? — dedi Jasur.
— Oltigacha vaqtim bor. Nega?
— Bir joyga boramiz.
— Qayerga?
— Borsak ko‘rasan.
Nilufar shubhalanib qaradi.
— Yana nima o‘ylab topding?
— Menga bir kun ishonolmaysanmi?
— Senga ishonaman.
Keyin Nilufar bu javobini ko‘p marta esladi.
Ular avtobusga chiqishdi. Dastlab Jasur odatdagidek gapirib bordi. Nilufar ham nimadandir kuldi. Ammo avtobus shahar markazidan uzoqlashib, ko‘p qavatli uylar tomonga burilgach, qizning ko‘ngliga g‘ashlik tushdi.
— Jasur, qayerga ketyapmiz o‘zi?
— Bahodirni aytganman-ku senga.
— Tanish akangmi?
— Ha. Kvartirasi bor. Bugunga menga berib turdi.
Nilufarning kulgisi birdan yo‘qoldi.
— Kvartira?
— Ha.
— Menga nega oldin aytmading?
Jasur bir zum jim qoldi.
— Aytganimda kelmasding.
Nilufar unga qarab qoldi.
— To‘g‘ri. Kelmasdim.
Keyingi bekatda tushishdi. Nilufar ortiga burildi.
— Men uyga ketaman.
Jasur uning yo‘lini to‘sdi.
— Nilu, bir daqiqa eshit.
— Nimani eshitaman? Bo‘sh kvartiraga olib kelyapsan. Buning nima ekanini tushunmayapmanmi?
— Men seni majburlamayman-ku.
— Unda uyga ketaman.
— Nilufar, men seni sevaman.
Qiz jim qoldi.
Jasur uning qo‘lidan ushladi.
— Sakkiz oydan beri birgamiz. Men senga begona odammanmi?
— Gap bunda emas.
— Unda nimada?
Nilufar ko‘zini olib qochdi.
— Men bunaqa narsadan qo‘rqaman.
Jasurning ovozi yumshadi.
— Men ham seni shunchaki olib kelganim yo‘q. Men senga uylanaman, Nilu.
Nilufar unga tikildi.
— Shu gap bilan meni ko‘ndirmoqchimisan?
— Seni ko‘ndirishim shart emas. Bu rost. Baribir sen bilan turmush quramiz. Hozir kvartiraga kiramiz. Gaplashamiz, ovqatlanamiz. Xohlamasang, senga tegmayman. O‘zim uyga kuzatib qo‘yaman.
— Rostdanmi?
— Va’da.
Nilufar uzoq jim turdi. Bir tomonda onasining “qiz bola o‘zini ehtiyot qilishi kerak” degan gaplari, ikkinchi tomonda esa sakkiz oydan beri sevib yurgan yigit turardi. Jasur unga hech qachon qo‘pol muomala qilmagan. U kelajak haqida gapirgan. Hatto bo‘lajak farzandlariga ism tanlash haqida hazillashgan paytlari ham bo‘lgan.
Nilufar sekin bosh irg‘adi.
— Faqat biroz o‘tiramiz.
— Xo‘p.
— Va’da berganingni unutma.
— Unutmayman.
Nilufar o‘sha eshikdan ichkariga kirayotganida, hayotining ikki qismga — ungacha va undan keyinga bo‘linayotganini bilmasdi.
Kvartira ozoda edi. Kichik mehmonxona, oshxona va bitta yotoqxona. Nilufar ichkariga kiriboq yotoqxonaning ochiq eshigini ko‘rdi va nigohini darrov boshqa tomonga oldi. Sumkasini divan chetiga qo‘ydi.
— Xo‘sh, keldik.
— Choy qilaman, — dedi Jasur.
— Shuning uchun bir kunlik kvartira olgan ekansan-da?
Jasur kuldi.
— Sen hamma narsadan gumon qilasan.
U oshxonaga kirib ketdi. Nilufar deraza oldiga bordi. Pastda mashinalar yurardi. Telefonini chiqarib soatga qaradi: 15:17. Hali vaqt bor. Xohlasa, hozir chiqib ketishi mumkin edi.
Orqasidan Jasurning ovozi keldi.
— Nima o‘ylayapsan?
— Hech narsa.
— Yolg‘on.
Nilufar ortiga o‘girildi. Jasur juda yaqin turardi.
— Choy-chi?
— Qaynayapti.
Jasur uning yuziga tushib qolgan soch tolalarini sekin qulog‘i ortiga surdi.
— Bugun juda chiroylisan.
— Boshqa kunlari xunukmanmi?
— Boshqa kunlari ham. Bugun boshqacharoq.
Nilufar kulib yubordi.
— Gapni bilasan-a.
Jasur uning yuzidan o‘pdi. Nilufar qarshilik qilmadi. Ular oldin ham o‘pishgan edi. Ammo bu safar atrofda hech kim yo‘q edi. Jasur yana o‘pdi. Bu gal uzoqroq. Nilufarning kulgisi yo‘qoldi. U kaftini Jasurning ko‘ksiga qo‘ydi.
— Jasur...
Yigit darhol to‘xtadi.
— Nima?
— Va’dang.
— Xohlamasang, to‘xtayman.
Nilufar uning ko‘zlariga qaradi. Yuragi tez urayotganini o‘zi ham sezardi. U ketishi mumkin edi. Eshik qulflanmagan. Jasur uni ushlab turgani ham yo‘q edi.
Ammo Nilufar ketmadi.
Bir necha soniyadan keyin u Jasurning kurtkasidan tutib, o‘zi unga yaqinlashdi.
Bu safar bo‘sani Nilufar boshladi.
Oradagi tortinish asta-sekin ehtirosga almashdi. Jasur uni quchdi, Nilufar esa yuzini uning yelkasiga yashirdi. Bir payt u yana to‘xtab, xijolat aralash pichirladi:
— Qo‘rqyapman.
— Menga ishonasanmi?
Nilufar javob berishdan oldin biroz kutdi.
— Ha.
Ular yotoqxona tomon yurishdi. Nilufar eshik oldida yana bir soniya ikkilanib turdi. Jasur uni shoshirmadi. Qizning o‘zi uning qo‘lidan tutib ichkariga kirdi.
O‘sha tushdan keyin ular orasidagi ilgari bosib o‘tilmagan chegara yo‘qoldi. Nilufarning dastlabki taraddudi vaqt o‘tishi bilan bosildi; Jasurning bag‘rida u qo‘rquv bilan aralash hayajonni his qilardi. U buni sevgan insoniga bo‘lgan ishonchining davomi deb qabul qildi. Jasur esa qayta-qayta uni sevishini aytdi. Nilufar ko‘zlarini yumib, shu gaplarga ishondi.
Faqat yotoqxonaning qarama-qarshi burchagida, kitob javonining yuqori tokchasida turgan qora buyumga ikkalasi ham qaramadi.
U oddiy telefon quvvatlagichiga o‘xshardi.
Ichida esa kamera bor edi.
Va u yozayotgan edi.
Keyin Nilufar ko‘rpani yelkasigacha tortib, anchagacha shiftga tikilib yotdi. Jasur yonida edi. U qizning uzun sochlarini barmoqlari orasidan o‘tkazdi.
— Nima bo‘ldi?
— Bilmayman.
— Afsuslanyapsanmi?
Nilufar darrov javob bermadi.
— Balki.
Jasur tirsagiga suyanib, unga qaradi.
— Nilu, nega o‘zingni qiynaysan? Men seni tashlab ketayotganim yo‘q-ku.
— Hozir hamma shunaqa deydi.
— Men “hamma” emasman.
— Keyin fikring o‘zgarsa-chi?
— O‘zgarmaydi.
Nilufar uning yuziga qaradi.
— Menga uylanasanmi?
— Albatta.
— Shunchaki meni tinchlantirish uchun aytmayapsanmi?
Jasur kulib, uning peshonasidan o‘pdi.
— Bir kuni shu savollaringni eslab kulamiz hali.
Nilufar ham beixtiyor jilmaydi.
Birinchi bo‘lib u dushga kirdi. Suv ostida uzoq turdi. Ichida g‘alati aralash tuyg‘ular bor edi: xijolat, qo‘rquv, Jasurga bo‘lgan yaqinlik va ortga qaytarib bo‘lmaydigan bir ish sodir bo‘lganini anglash. Ko‘zguga qaraganda o‘zida hech qanday o‘zgarish ko‘rmadi. Baribir unga qarab turgan o‘sha Nilufar edi.
U xonaga qaytganda esa dasturxon yozilgan edi. Jasur meva, shirinlik, issiq ovqat va choy qo‘yib chiqibdi.
— Bularni qachon qilding?
— Sen yarim soat dushdan chiqmasang, to‘y ham qilib yuborardim.
Nilufar kulib yubordi.
Jasur aynan shuni kutayotgandek uning qarshisiga o‘tirdi.
— Mana. Endi odamga o‘xshading.
— Oldin nima edim?
— Yig‘lashiga bir bahya qolgan qiz.
Nilufar yana jiddiylashdi.
Jasur uning qo‘lidan ushladi.
— Bo‘ldi, Nilu. O‘zingni aybdordek his qilma. Biz bir-birimizni sevamiz. Bir kun baribir bo‘lishi kerak edi. Undan ko‘ra bugunni yomon xotiraga aylantirma.
Nilufar shu gapga ishonishni xohladi.
Kechga borib uning taraddudi ancha kamaydi. Ular yana yaqinlashishdi, ammo bu safar Nilufar avvalgidek qo‘rqmadi. Uyiga qaytayotganda Jasur qo‘lidan ushlab bordi. Nilufar esa ichida bugungi kunni hech kimga, hatto eng yaqin dugonasiga ham aytmaslikka qaror qildi.
Bu faqat ikkalasining siri edi.
Hech bo‘lmaganda Nilufar shunday deb o‘ylardi.
Oradan o‘n bir kun o‘tdi.
Universitetda ikkinchi juftlik edi. O‘qituvchi doskada mavzuni tushuntirar, Nilufar daftariga yozib o‘tirardi. Yonidagi bo‘sh stulni kimdir tortdi.
Jamshid.
Kursdoshi.
— Nima? — dedi Nilufar past ovozda.
— Hech narsa.
Jamshid telefonini stol ostida chiqarib, nimanidir ochdi.
— Senga bir narsa ko‘rsataman.
— Keyin.
— Hozir ko‘rganing yaxshi.
Telefon ekranini Nilufar tomon burdi.
Avvaliga Nilufar nimani ko‘rayotganini anglamadi.
Xona.
Yotoq.
Ikki odam.
Keyin qizning uzun qora sochlarini tanidi.
Nilufarning qo‘lidagi ruchka polga tushdi.
U ekranga tikilib qoldi.
O‘sha xona.
O‘sha kun.
Jasur.
Va...
o‘zi.
Nilufarning yuzi bir zumda oqarib ketdi. Telefonni tortib olmoqchi bo‘ldi, ammo Jamshid uni darhol cho‘ntagiga soldi.
— Qayerdan olding?
Jamshid doskaga qarab o‘tiraverdi.
— Jamshid... qayerdan olding buni?
— Sekin gapir.
Nilufarning qo‘llari titray boshladi.
— O‘chirib tashla.
Jamshid indamadi.
— Iltimos... o‘chir.
Shundagina u Nilufarga qaradi. Uning yuzida hazil ham, achinish ham yo‘q edi.
— Darsdan keyin eski avtobus bekatiga borasan.
Nilufar tushunmay qaradi.
— Nima?
— Soat to‘rtda. Men mashinada boraman.
— Nega?
— Borganda gaplashamiz.
Nilufarning tomog‘i qurib ketdi.
— Men hech qayerga bormayman.
Jamshid yelka qisdi.
— Mayli.
U telefonini yana chiqarib, ekraniga bir-ikki marta tegdi.
— Unda guruhga tashlayman.
— Yo‘q!
Nilufarning ovozi balandroq chiqib ketdi. Oldingi qatordagi ikki talaba ortiga qaradi. Nilufar darhol boshini egdi.
Jamshid telefonini stol ustiga qo‘ydi.
— Soat to‘rt. Eski bekat.
Nilufarning ko‘zlariga yosh to‘ldi.
— Mendan nima xohlaysan?
Jamshid unga engashib, faqat Nilufar eshitadigan qilib dedi:
— Bugun men aytgan joyga kelasan. Keyin videong bilan nima bo‘lishini hal qilamiz.
O‘qituvchi doskada gapirishda davom etardi.
Auditoriyada qirqdan ortiq talaba o‘tirardi.
Ammo Nilufar uchun xona birdan bo‘shab qolgandek edi.
U faqat uch narsani o‘ylardi.
Kamerani kim qo‘ygan?
Video Jamshidga qanday yetib kelgan?
Va eng qo‘rqinchlisi:
soat to‘rtda uni nima kutyapti?